Nothing inbetween: een volledig narratief van de vrouw

Vandaag op internationalevrouwendag kijk ik glimlachend naar deze songtekst van Meredith Brooks’ ‘Nothing inbetween’ die in mijn eetkamer prijkt.
Deze regels brulde ik in de jaren 90 heel hard mee in elke tot disco omgetoverde garage waar mijn klasgenoten en ik onszelf naar volwassenheid zongen.

En damn ze had toch wel een punt. Wat kunnen vrouwen veel ZIJN! Soms alles tegelijk en ‘nothing inbetween’. En in die ogenschijnlijke tegenstellingen, het duale, juist daar zit de heelheid; de groei, de wijsheid, het mysterieuze, het zachte, het krachtige!

Liesbeth Woertman beschrijft dit heel tof in haar boek ‘Wie ben ik als niemand kijkt’ wanneer ze woorden geeft aan de manier waarop haar oermoeders (vrouwelijke voorbeelden) haar hebben geïnspireerd:

“Het zijn vrouwen die zichzelf niet in de wereld vinden passen en opzoek gaan. Vrouwen die hun eigen keuzes maken en levenslang blijven leren en studeren. Die hun hele leven zoekende blijven en ook van binnen iets van stabiliteit weten te creëren. Vrouwen die ontdekken en ook rust en stilte zoeken. Ze geloven in hun mogelijkheden en creatiekracht en zetten die in, voor zichzelf en de wereld. Vrouwen die krachtig én kwetsbaar zijn en daardoor ook het leed van anderen zien en voelen. Ze zijn trotse vrouwen met duidelijke meningen en zacht gesputter. Ze zijn onzeker en zeker tegelijkertijd. Het zijn trotse vrouwen die zichzelf kennen en zichzelf onbekend zijn. Het zijn vrouwen die vaak doodmoe zijn en vol energie. Het zijn moedeloze vrouwen en vrouwen die nooit opgeven. Vrouwen die hun wijsheid gebruiken voor zichzelf en ook voor anderen. Het zijn de vrouwen die niks weten en die alles weten.”

Dus vandaag een ode aan alle vrouwen en iedereen die deze vrouwelijke oerkracht van tegenstellingen in zichzelf omarmt. Ik ben dankbaar voor al die kleurrijke vrouwen om me heen die de wet van polariteit elke dag voorleven; vriendinnen, collega’s, cursisten, tantes, buurvrouwen, mijn moeder. En voor de mannen die deze vrouwen steunen en toejuichen.

Laten we als leeuwinnen blijven strijden voor de vrouwen die niet ‘heel’ mogen of kunnen zijn, die gepijnigd en beknot worden in hun geluk, gezondheid, ambities en (vrouw)zijn.